Mam fryzurę na cebulę!

Środa rozpoczęła się dla Martyny fascynująco.

Kiedy wstała, zorientowała się, że oto po majowych przymrozkach śladu nie ma. Słupek rtęci w termometrze zatrzymał się bowiem na 30*C. Zważywszy na fakt, że wczoraj było ich o 20 mniej, a w tej chwili zegar wskazywał 7:30 - temperatura wydawała się niewiarygodnie wysoka.

Martyna miała 13 lat. Do szkoły szła dziś na godzinę dziewiątą, mogła więc sobie pozwolić na umycie włosów i nakręcenie ich na wałki.

- Nigdy więcej nie patrz na mnie takim wzrokiem - nuciła sobie wesoło, polewając głowę wodą i zapieniając szampon.

Budzik mamy. Aha. Ósma rano.

Błyskawicznie spłukała włosy i nakręciła je na wałki. Podłączyła suszarkę do prądu i (dalej podśpiewując; tym razem "szła dzieweczka do laseczka") wysuszyła je.

- Martyna! - zawołała mama wesoło.

- Co? - zapytała dziewczyna, chowając suszarkę do szafki pod umywalką.

- Śniadanie! - rozczochrana głowa mamy ukazała się w drzwiach łazienki. - Coś niezdrowego.

- O! - szczerze zdziwiła się Martyna. Z mamą dietetyczką rzadko coś takiego jadła.

- Grzanki z serem.

- O! Już lecę!

Posilona, z mnóstwem pustych kalorii w żołądku, udała się do szkoły, a mama do łazienki.

- Czapkę wkładam! Rozmowami nie przejmuję się długimi! - zaśpiewała na melodię piosenki "Czerwonych gitar" mix z reklamy jakiejś sieci komórkowej i swojego własnego pomysłu.

- No, co ty! - oburzyła się mama z łazienki. - Nie wkładaj!

Po uczciwym namyśle (obejrzeniu się w lustrze w puchowej czapce z pomponem do bluzki i krótkich spodenek), rzuciła ją szybko w kąt i nie spoglądając dłużej na swoje odbicie, wybiegła z domu.

- Dozwolone od lat osiemnastu - przypomniała sobie nutkę utworu, podpatrując całującą się parę nastolatków, po czym wybuchnęła śmiechem.

Szła dalej.

- Kto za tobą w szkole ganiał, do piórnika żaby wkładał, kto? No powiedz, kto, oooo - śpiewała cicho i wszędzie napotykała roześmiane twarze ludzi. 

Zachęcona śpiewała głośniej i coś innego, czyli zwariowany mix! Jak lubiła.

- Kiedy uczyłeś mnie wymawiać imię swe, kiedy rzuciłeś dla mnie cały świat! - ludzie chichotali po bokach, co ją podbudowywało jeszcze bardziej.
-  Na na na na na na na na na na - zaśpiewała na całe gardło, przyciągając spojrzenia.
Z zadowolonym wyrazem twarzy dotarła do szkoły.
- Nigdy więcej nie patrz na mnie takim wzrokiem - zanuciła na widok osłupiałego Huberta, kolegi z klasy.
Była we wręcz szampańskim humorze.
- No, to zrób coś ze sobą, to nie będę patrzył - rzekł Hubert, wciąż w stanie osłupienia.
Lekko urażona Martyna poszła do szatni.
Była tam tylko jej klasa, ponieważ inni zaczęli lekcje od ósmej.
Po wejściu Martyny zapadła cisza.
- O kurde - powiedział dopiero Maks.
- Kto na ławce wyciął serce i podpisał głupiej Elce, kto? No powiedz, kto, oooo - zaśpiewała z przekonaniem.
Wszyscy wybuchli śmiechem. Ucieszona śpiewaczka postanowiła zarzucić zalotnie włosami.
Zarzuciła, ale nie włosami, tylko głową.
- Gdzie moje włosy? - zapytała zdezorientowana.
- Ale jaja! Ja nie mogę! - płakał ze śmiechu Maks.
Hubert wszedł dyskretnie do szatni i zamknął dokładnie drzwi. Z westchnieniem popatrzył ryczącego Maksa, na Oliwię, która spadła z ławki ze śmiechu, na Igę, chichoczącą dyskretnie znad swojego Iphona, na Weronikę, Maję i Sandrę, klasowe piękności, nieposiadające się z uciechy i wtedy postanowił coś powiedzieć.
- Wiesz...
- Stop! - Martyna przerwała mu energicznie. - Czy ja mam coś na głowie? - badała ostrożnie.
- No... - przyznał jeszcze ostrożniej Hubert.
- Jakiś robal?
- Nie...
- No to coś dziwnego?
- Zależy w jakim miejscu się z tym pokażesz...
- Tutaj! Tutaj!
- No, tutaj to jest jak najbardziej dziwne - przyznał delikatnie Hubert.
- Czy coś jest nie tak z moimi włosami?
- No...
- A co konkretnie? - Martyna dotknęła energicznie głowy. - Aaaa! - wrzasnęła po chwili.
Szatnia zamilkła.
- Czy ja mam wałki na głowie? Czy ja mam wałki? - pytała nieszczęsnego Huberta, który pragnął się schować.
- Taaak! - zawołała klasa zgodnie.
Zapadła cisza. Martyna trzymała ręce na włosach.
Bardzo niezręczna cisza.
Wreszcie przerwała ją Oliwia, nucąc piosenkę Fasolek:
- Mam fryzurę na cebulę 
Przestraszyłam panią Ulę 
Pewnie zaraz wszystkim powie 
Co ja dzisiaj mam na głowie 
Nie kucyki, Nie warkocze 
Chociaż może są urocze 
To fryzura całkiem nowa 
Taka właśnie cebulowa.

Teraz to nawet Martyna płakała ze śmiechu.

Opowiastki - tak jak lubię

Pierwsza opowiastka... Nie będzie łatwo...

- Mamo, mamo! - Kuba wpadł do domu jak zwykle, czyli hałaśliwie.

- Nie ma mamy - odparła Wiki znad piekarnika i popatrzyła na brata czujnie. - Wyrzucili cię ze szkoły?

Chłopiec popukał się w czoło i odparł zniecierpliwiony:

- Kiedy wróci?

Wiki sprawdziła temperaturę i ustawiła pięć minut. Ciasteczka zapowiadały się pysznie.

- Za trzy godziny. Odgrzać ci zupę?

- Możesz. Jaka? 

- ogórkowa. Coś się stało?

- ble, znowu? Dobra, to mało mi nalej. Nic się nie stało, po prostu mam niezwykle ważną sprawę. Muszę iść do kina na horror.

- Oszalałeś - stwierdziła Wiki, ze spokojem włączając palnik pod garnkiem. - Mama cię w życiu nie puści. Najlepiej w ogóle jej nie pytaj.

- Muszę.

- Po co? Tylko szczerze. 

- Z chęci.

- Ty się boisz horrorów. Włazisz pod łóżko ze strachu.
- Nie, ja się boję tego, co mi wyjdzie spod łóżka.
- No, bo ty jesteś straszny tchórz!

- Nie prawda.

- Prawda, głupku.

- Sama jesteś głupia. Założyłem się z Damianem.
- Że pójdziesz na horror, tak? Na mózg ci padło na total? Po co żeś to zrobił?
Wiki ze złością nałożyła bratu zupę.
- Ej! Za dużo! - upomniał Kuba. - Miało być mało.
- Dobija mnie twoja głupota. Jedz tę zupę.
Wiki wyciągnęła ciasteczka z piekarnika. Kuba jadł leniwie zupę.
- Tak naprawdę - powiedział. - To ja mam problem wiesz? A ty nie chcesz mi pomóc i jeszcze na mnie wrzeszczysz.
Wiki zajęta szukaniem talerza, na które można by wyłożyć jej specjał, popatrzyła na niego znad szafki.
- Uważam po prostu, że znów ładujesz się w kłopoty.